Nagość jako kostium

Na scenie stoi ośmiu mężczyzn ubranych jedynie w najniezbędniejszą, niczym niewyróżniającą się bieliznę. Nagle rozpryskują się w choreograficzne pary i spektakl tańca współczesnego nabiera rozpędu. Przez najbliższą godzinę układy w parach będą się zmieniać, zmieniać się będzie temperatura wrażeń, ale nigdy ich barwa. Ciemna barwa przedstawienia (...)

Lustro Valmonta

Ujęcie pierwsze. Poranek. Służący w wirze przygotowań. Kąpiel, depilacja, pudrowanie. Przebieranie, wy­bieranie, układanie. Wiązanie, przyszywanie, przyszpilanie. Ujęcie drugie. Koronki, atłasy i brokaty. Klamry, frędzle i guzły. Wachlarz, szpada, maska. Ujęcie trzecie. Drzwi salonu otwierają się. Machina zostaje pusz­czona w ruch. Oto Valmont. Oto markiza (...)

MAIWENN’s Festiwal. Rozmowa z Alainem Schneiderem, wicedyrektorem Instytutu Francuskiego w Krakowie

Śmierć kina francuskiego. To aktualnie mocno dyskutowany temat w ojczyźnie Juliette Binoche, Audrey Tautou i Gérarda Depardieu. Wpisuje się on doskonale w panoramę innych europejskich debat na temat śmierci „w formie dopełniacza”. Nie śmierci jako Grand Thème, samej w sobie, ale śmierci „kogo, czego?”; w Polsce np. śmierci (...)

Zborsuczone suki

  Tekst ten miał wyglądać zupełnie inaczej. I pewnie by tak było, gdyby nie niespodziewana wizyta w opolskim teatrze. Dwa teksty, których pewnie sama bym nigdy ze sobą nie zestawiła – weszły ze sobą w oczywistą korespondencję za sprawą Olgi Tokarczuk. Ale po kolei. Humanistyka (...)