Retrospekcja, nowoczesność i propaganda: wokół wystawy „Zaraz po wojnie”

Pierwsza sala wystawy Zaraz po wojnie: Proletariatczycy Felicjana Szczęsnego Kowarskiego i Głowa robotnika Xawerego Dunikowskiego – monumentalne i tępe pomniki mariażu sztuki i władzy – giną przytłoczone wielogłosem haseł i sloganów, wyzierających z propagandowych plakatów. To pierwszy, sugestywny znak, że w ramach ekspozycji, zorganizowanej w warszawskiej Zachęcie, (...)