Manifest życia. Rozmowa z niemieckim reżyserem Nicolasem Humbertem

Dźwięki są bardzo ważnym elementem twoich filmów. Nie mam tu na myśli tylko muzyki – co przykład w przypadku Step Across the Border, którego bohaterem jest angielski gitarzysta Fred Frith, jest dość oczywiste – ale też dźwięki otoczenia i ludzkich aktywności. Zastanawiam się, (...)

Zwierciadło i dłuto. O tegorocznej edycji Sacrum Profanum rozmawiamy z Krzysztofem Pietraszewskim, kuratorem festiwalu

Tomasz Gregorczyk: Ubiegłoroczna edycja Sacrum Profanum była pierwszą pod twoją wodzą. Miałeś okazję wiele rzeczy sprawdzić, przetestować, zaeksperymentować – i wyciągnąć wnioski. Czego się dowiedziałeś? Krzysztof Pietraszewski: Rzeczywiście traktowałem tamtą edycję jak pewien poligon doświadczalny. Program był bardzo różnorodny i mogłem się (...)

Czym jest dziś jazz? Rozmowa z Maciejem Fortuną

Tomasz Gregorczyk: W notce do najnowszej płyty Pańskiego tria, Jazz, pisze Pan, że jazz stał się gatunkiem historycznym. To prowokuje do postawienia problemu, z którym chyba każdy polski czy w ogóle europejski muzyk jazzowy musi się zmierzyć – jest nim pytanie o tożsamość. Kochamy tę muzykę, ale jesteśmy (...)

Jak daleko może zabrnąć dziwność? Rozmowa z Michałem Górczyńskim

Tomasz Gregorczyk: Jesteś klasycznie wykształconym muzykiem i zajmujesz się – między innymi – muzyką współczesną. Z drugiej strony grasz muzykę improwizowaną – na przykład w kwartecie klarnetowym Ircha Mikołaja Trzaski. Twoje własne projekty – jak Muzyka do Języków czy trio Pole – mieszczą się między (...)

Dźwięk jest odczuciem. Wywiad z Martyną Poznańską

Tomasz Gregorczyk: Czy zawsze byłaś wrażliwa na dźwięki otoczenia? Czy też kiedyś zdarzyło się coś, co otworzyło Ci oczy (uszy)? Martyna Poznańska: Myślę, że wszyscy jesteśmy (...)

Dźwięki wojny. Tanatosonika Martina Daughtry’ego

„Rozlega się nieznośny, dziki, w najwyższym stopniu rozstrajający hałas; dotyczy to i specjalnie wzmocnionego świstu (…) i wybuchu, który wstrząsa ciałem do szpiku kości. Sama eksplozja rozpierająca powietrze wokół z niesłychaną gwałtownością narzuca wyobraźni obraz rozdarcia i bólu”[1]. Marc Bloch, Dziwna klęska   Intuicja (...)

WOJNA O WOJNĘ: List od Redakcji

Każdy temat powinno się traktować jak najbardziej poważnie – ale wagę słów wypowiadanych na temat wojny z jakichś powodów odczuwa się podwójnie. Do tych najczęściej powtarzanych po zakończeniu II wojny światowej należało słowo „pamięć”. Czy tylko ja mam wrażenie, że zaczęliśmy już zapominać? Owszem, współczesne konflikty (...)

Chaos i kontrola. Trzynaście głosów o warsztacie we współczesnej muzyce improwizowanej

Muzyków, których opinie na temat warsztatu, techniki i ćwiczeń prezentujemy poniżej, łączy improwizacja – to wiele i niewiele jednocześnie. Niewiele – bo oprócz tego wspólnego tropu poruszają się oni w tak różnych obszarach, jak muzyka współczesna, eksperymentalna elektronika, oparty na harmonicznym wyrafinowaniu współczesny jazz, obrzeża hip-hopu (...)

WARSZTAT: List od Redakcji

Oczywiście, że można uprawiać prawie każdy rodzaj sztuki, nie mając absolutnie żadnego przygotowania. Ba, może nawet właśnie to daje nam najwięcej przyjemności – kiedy nic nie musimy umieć i niczego nie musimy osiągnąć. Takie szczęście początkującego, kiedy liczy się proces, a nie efekt. Chwileczkę… (...)

„Tu i teraz”, czy również „później”? Nagrania koncertowe – ankieta „Fragile”

Zostawmy już dyskusję, czy muzyka jest sztuką najbardziej ulotną ze wszystkich. Zgódźmy się przynajmniej co do tego, że chyba ją najbardziej zmieniały same sposoby, w jaki starano się ją uchwycić. Różne systemy zapamiętywania i przekazywania muzyki ułatwiały lub uniemożliwiały przeprowadzanie co bardziej skomplikowanych operacji (...)

Słowa mądrości. Wywiad z Ornettem Colemanem

Żyją jeszcze wielcy instrumentaliści, jak Sonny Rollins czy Wayne Shorter. Ale ostatnią żywą legendą jazzu, która pchnęła historię muzyki instrumentalnej na nowe tory, jest 84-letni dziś Ornette Coleman. Kontrowersyjny 55 lat temu, kiedy pojawił się w Nowym Jorku, ze swoją wyzwoloną z konwencjonalnych struktur (...)

To nie jest wywiad o stroju. Rozmowa z Christianem Scottem

Jest młody, bezczelny i piekielnie utalentowany. 31-letni trębacz porównania do Milesa Davisa – dla większości muzyków jazzowych największy z możliwych komplementów – odrzuca, mówiąc, że nazywa się Scott, a nie Davis. Zbija z tropu Wyntona Marasalisa w dyskusji o swingu, wypowiada się bez ogródek na tematy, o których muzycy zwykle (...)