Film



Zespół Downa i popkultura. Wizerunki osób z niepełnosprawnością intelektualną w serialach

Nie trzeba oglądać polskich telenowel, by kojarzyć postać Maćka z Klanu, który stał się najpopularniejszą osobą z zespołem Downa w Polsce. Dlaczego jednak Jamie Brewer, występująca w serialu American Horror Story, także dotknięta trisomią 21, stała się celebrytką, zaś Piotr Swend, od dwudziestu (...)

Odrzucony Thor kuleje

Wielu z nas – mniej lub bardziej otwarcie – podziwia jakichś superbohaterów, ma swoich ulubionych, opowiada się po jednej ze stron w Wojnie Bohaterów i woli Magneto od Profesora X (lub odwrotnie). Częściowo nasza sympatia dla nich wynika zapewne i stąd, że są oni w stanie przekroczyć (...)

„To jakiś całkiem nowy świat…”– wytwarzanie więziennej wspólnotowości w serialu Orange Is the New Black

Telewizyjne seriale posiadają moc tworzenia wspólnot – wie to każdy, kto choć raz dał się pochłonąć niekończącym się dyskusjom na temat losów ulubionych bohaterów, wymieniając spostrzeżenia z innym fanem tej samej produkcji. Potencjał dotyczący wspólnotowości kryje się jednak nie tylko w samym medium serialu (...)

Ponowoczesne gry ze śmiercią. Kilka słów o Melancholii Larsa von Triera

Rozważania poświęcone Melancholii (2011) Larsa von Triera jako reprezentacji zjawiska wybiegania ku śmierci (heideggerowskie vorlaufen) oraz premortalnego momentu egzystencji i jego estetyzacji bądź antyestetyzacji chciałabym rozpocząć od namysłu nad związkiem kryzysu metafizycznego z diametralną zmianą w sposobie odchodzenia członków społeczeństwa ponowoczesnego. Zygmunt Bauman w jednym (...)

Wracaj, skąd przybyłeś. Kontemplacja powrotu do przeszłości w Visitors

Choć dalekowschodnie kinematografie działają niezwykle prężnie, a tworzący w ich obrębie reżyserzy prezentują najrozmaitsze style, dość powszechne wydaje się przeświadczenie, że to właśnie tam powstawało i powstaje najwięcej dzieł  minimalistycznych w formie, o niespiesznej, melancholijnej narracji, pozwalającej kontemplować poszczególne statyczne kadry i o skłaniającej do egzystencjalnej refleksji tematyce. (...)

Szczęki opadają

Plan Szczęk (1975) był dla Stevena Spielberga lekcją cierpliwości. Zmagając się z zawodnym mechanizmem sztucznego rekina (któremu ekipa nadała imię Bruce), reżyser nie miał pojęcia, że oto powstaje dzieło kultowe. Film nie tylko zyskał rzeszę fanów i przyniósł gigantyczne zyski, ale też stał się (...)

Noir w czasach postmodernizmu, czyli Amok Kasi Adamik / relacja ze spotkania

Podczas tegorocznej, 10. edycji festiwalu Netia OFF Camera mogliśmy uczestniczyć w kilku mityngach autorskich. Jednym z nich było spotkanie z Kasią Adamik, reżyserką „Amoku”, które odbyło się po projekcji filmu w kinie ARS. Rozmowę z autorką poprowadził dziennikarz i krytyk filmowy, Adam Kruk. Film Adamik nawiązuje do prawdziwych (...)

To tylko rock. Wykorzystanie muzyki rockowej w kinie jako przykład filmowej adaptacji tekstu kultury

Kathryn Kalinak we wstępie do swojej pracy The Language of Music uzasadnia pokrótce zawartą już w tytule tezę, jakoby muzyka miała charakter językowy[1]. Obrona tego stanowiska nie jest głównym celem autorki, niemniej jednak przywołuje ona kilka argumentów na jego poparcie. Wskazuje przede (...)

Znikające kino. O ulotności filmowego medium

Kino, w zestawieniu ze sztukami performatywnymi, zawsze uchodziło za medium trwałe, zaklęte w swojej fizycznej formie pod postacią celuloidowej taśmy, magnetycznych dysków, a ostatnio także nośników cyfrowych. Tymczasem film też może być zjawiskiem efemerycznym, o czym stale przypomina nam współczesna teoria filmu i samo kino. Stanley Cavell, (...)

Ten Obcy. O Honorowym obywatelu Gastóna Duprata i Mariana Cohna

W pierwszej scenie Honorowego obywatela argentyńskich reżyserów – Gastóna Duprata i Mariano Cohna – wpatrzony w podłogę mężczyzna na coś oczekuje, obok niego stoi kobieta ubrana w elegancką suknię. Tym mężczyzną jest Daniel Mantovani (Oscar Martínez), który za chwilę wejdzie na scenę, by odebrać literacką Nagrodę Nobla. (...)

Kino, w którym straszy. Duchy w polskim kinie lat 70. i 80.

Polskie kino zawsze uchodziło za skrajnie odczarowane. Skupione na wielkiej historii lub małym realizmie, rzadko włączało do swojego repertuaru zjawiska nadprzyrodzone i fantastyczne byty. Tym bardziej dziwi prawdziwy wysyp opowieści o duchach, które regularnie nawiedzały polskie kino w latach 70. i 80., wprowadzając doń bezprecedensowy powiew niesamowitości. (...)

Jedyny Żyd, który żył jak Pan

 Jakub Frank jest postacią historyczną, która wciąż inspiruje naukowców, historyków, pisarzy i reżyserów. W tak zwanej sprawie Jakuba Franka nadal jednak pozostaje wiele pytań i kwestii, do których warto wracać i które warto badać. Z Olgą Tokarczuk – autorką Ksiąg Jakubowych, Pawłem Maciejką – (...)