Film



Znikające kino. O ulotności filmowego medium

Kino, w zestawieniu ze sztukami performatywnymi, zawsze uchodziło za medium trwałe, zaklęte w swojej fizycznej formie pod postacią celuloidowej taśmy, magnetycznych dysków, a ostatnio także nośników cyfrowych. Tymczasem film też może być zjawiskiem efemerycznym, o czym stale przypomina nam współczesna teoria filmu i samo kino. Stanley Cavell, (...)

Ten Obcy. O Honorowym obywatelu Gastóna Duprata i Mariana Cohna

W pierwszej scenie Honorowego obywatela argentyńskich reżyserów – Gastóna Duprata i Mariano Cohna – wpatrzony w podłogę mężczyzna na coś oczekuje, obok niego stoi kobieta ubrana w elegancką suknię. Tym mężczyzną jest Daniel Mantovani (Oscar Martínez), który za chwilę wejdzie na scenę, by odebrać literacką Nagrodę Nobla. (...)

Kino, w którym straszy. Duchy w polskim kinie lat 70. i 80.

Polskie kino zawsze uchodziło za skrajnie odczarowane. Skupione na wielkiej historii lub małym realizmie, rzadko włączało do swojego repertuaru zjawiska nadprzyrodzone i fantastyczne byty. Tym bardziej dziwi prawdziwy wysyp opowieści o duchach, które regularnie nawiedzały polskie kino w latach 70. i 80., wprowadzając doń bezprecedensowy powiew niesamowitości. (...)

Improwizacja w służbie normalizacji? Techniki aktorskie The Groundlings w kinie

W połowie XX wieku doceniono metodę improwizacji w teatrze i wyłaniających się z niego sztukach performatywnych. To zaowocowało sporymi zmianami zarówno w podziale obowiązków w zespołach teatralnych, w funkcji i statusie tekstu dramatu – gotowego scenariusza, jak i w samym przebiegu prób. Już nie autor i jego utwór, a później reżyser zaczęli (...)

Etiuda&Anima, czyli Kraków tętniący kinem

(...)

Wzory do naśladowania. Mockbusting i kino klasy B

Wobec prehistorycznego rekina i gigantycznej ośmiornicy, toczących z sobą pojedynek w filmie Megaszczęki kontra megamacki (2009, J. Perez), mało kto czuje strach i przerażenie. Częściej myślimy o przejmującej głupocie podobnych wizji, wątpimy w nierealistyczną fabułę, a także dostrzegamy mankamenty efektów specjalnych. Dla wielu ten rodzaj kina to przykład (...)

Nowa melancholia Xaviera Dolana

Wśród filmowców znalazł się reżyser, dzięki któremu melancholia przemówiła własnym językiem filmowym. Jest nim Xavier Dolan – młody Kanadyjczyk, który w wieku zaledwie osiemnastu lat okrzyknięty został głosem młodego pokolenia. Jest coś w filmach Dolana, co przeczy jego młodemu wiekowi. Nie jest (...)

Detroit w kole melancholii

Na renesansowym miedziorycie Albrechta Dürera smutny anioł trzyma w ręce cyrkiel, służący do kreślenia okręgów. Figurą melancholii jest koło. Niemające swego początku ani końca. Będące zamknięciem i uwięzieniem. I to koło właśnie, a w zasadzie koła, miliony kół stały się pułapką dla amerykańskiego miasta Detroit – (...)

Globalny paradoks. Postnarodowa produkcja współczesnego kina artystycznego

Gdybyśmy spojrzeli na historię kina artystycznego w kluczu geograficznym, łatwo moglibyśmy dojść do wniosku, że współczesność jest epoką nieograniczonej demokratyzacji, pozwalającej kręcić każdemu i wszędzie. Realia produkcyjne i mechanizmy rządzące dzisiejszym rynkiem filmowym są jednak nieco bardziej skomplikowane. Najbardziej prestiżowe festiwale filmowe są dziś prawdziwą globalizacyjną (...)

Filmowy listopad w Krakowie: Etiuda&Anima

Międzynarodowy Festiwal Filmowy Etiuda&Anima to jedno z najważniejszych wydarzeń na mapie kulturalnej Krakowa. W tym roku w dniach 23–28 listopada odbyła się 22. edycja festiwalu, prezentującego twórczość studentów szkół filmowych i artystycznych z całego świata oraz animację artystyczną, zarówno studencką, jak i profesjonalną. Sercem festiwalu są dwa konkursy: (...)

Pocztówka z Galicji. O filmowym Krakowie

Wojciech Jerzy Has powiedział kiedyś o Krakowie: „To nie jest zwyczajne miasto”. W swoich filmach porównywał je do labiryntu ze snów, w którym zgubić się to żadna hańba. Kraków – jako przestrzeń filmowa – z pewnością nie jest tak łatwy do zlokalizowania i opisania, jak Kraków rozumiany czysto (...)

Świat, na jaki zasługujemy („Detektyw”, sezon 2)

UWAGA: TEKST ZAWIERA SPOILERY   Zmiany Drugi sezon „Detektywa” rozpoczyna czołówka prezentująca w rytmie ballady Leonarda Cohena czwórkę głównych bohaterów na tle miejskich arterii. Ujęcie strumieni samochodów, przecinających się w krwiobiegu ulic i autostrad, będzie w serialu powracało wielokrotnie. Bo miasto w drugim sezonie „Detektywa” gra (...)