Sztuka



Lokalność po Internecie. Sztuka i design jako laboratorium praktyk komunikacyjnych

Pochłonięcie Mówiąc o historii mediów i wskazując na formy komunikacji, które definiują epoki z punktu widzenia technologii komunikacyjnych, w przypadku przełomu wieku XX i XXI nie sposób uciec od pojęcia „globalna sieć”. Termin jawi się jako ścisły splot warunkujących go wewnętrznie członów: jakby niemal niemożliwe było mówienie (...)

Techniki medytacyjne w muzeum

W jaki sposób zmiana myślenia o przestrzeni muzealnej – od przestrzeni przeładowanej do przestrzeni jednego obiektu – sprawiła, że dzisiaj możemy mówić o medytacji w muzeum? Czy myślenie o odbiorcy jako o częściowym ślepcu wpłynęło na kształtowanie nurtu we współczesnym muzealnictwie zwanego mindful museum?   …po co przyszedłem do tych wypastowanych (...)

Sztuki wizualne oczami niewidomych

  I’m a very visual person. I just can’t see [1]. Pete Eckert, ociemniały fotograf   W nazwie i definicji sztuk wizualnych podkreśla się pierwszoplanową rolę czynnika wzrokowego. Tym samym określanie takim wspólnym mianem wytworów malarskich, rzeźbiarskich, fotograficznych, grafiki, performansu, happeningu, instalacji i innych (...)

Czy w przyszłości będziemy rodzić zwierzęta?

Dzieło I Wanna Deliver a Dolphin Ai Hasegawy kreuje osobliwą przyszłość – taką, w której możliwe jest urodzenie zwierzęcia. Praca japońskiej artystki skonceptualizowana jako wizja wyidealizowanej pomocy dla środowiska oraz działanie prewencyjne w celu ratowania zagrożonych gatunków niesie mocny, posthumanistyczny impuls.   W niektórych obszarach (...)

Piękno i śmierć. Refleksje o „Trzech cieniach” Cyrila Pedrosy  

Gdy do słonecznego sadu wkrada się cień, może on dać chwilę wytchnienia lub posmak niepokoju. Trzy cienie Cyrila Pedrosy rozpoczynają się scenami niczym z rajskiego ogrodu: wśród bujnych drzew latem i przy ciepłym kominku zimą żyje sobie szczęśliwa rodzina: mały Joachim z rodzicami Louisem (...)

Nie-widzialność twarzy w fotografii Roberta Mapplethorpe’a. „White Gauze” jako opowieść o pewnej „zakrytości”

Mapplethorpe był czytelnikiem twarzy. Fotografowane przez niego postaci (niezależnie od tego, kim były: celebrytami, sportowcami, kochankami fotografa, przypadkowo spotkanymi ludźmi) miały twarze, które – choć zastygłe, unieruchomione i zatrzymane w kadrze – opowiadały historię. Strzał magnezji. Błysk flesza. Paraliżująca sekunda – jak przed (...)

Niepełnosprawność w kontekście przestrzeni miast historycznych

  „Przestrzeń była zawsze jednym z najbardziej demokratycznych środków przekazu”. Krzysztof Herbst[1]         Perspektywy przestrzeni, ramy przestrzeni historycznej Niniejszy tekst ma na celu wskazanie aktów prawnych regulujących korelację przestrzeni miejskiej z potrzebami osób niepełnosprawnych. Co istotne w świetle przedstawianych badań, (...)

Sen o uwięzieniu w jaskini

Przedstawiciel amerykańskiego pragamtyzmu, Richard Shusterman w swojej koncepcji kładł nacisk na doświadczenie, w którym świadomy ruch ciała miał być punktem zapalnym dla zmiany sposobu myślenia. Wydaje się, że ten model filozofowania jest szczególnie bliski Mikołajowi Szpaczyńskiemu, działającemu na Śląsku artyście, urodzonemu w 1989 roku, absolwentowi ASP (...)

Między realem a wirtualem, czyli kilka słów o (nie tylko) dialogowej naturze memów internetowych

Memy internetowe są obecnie niewątpliwie jednym z najbardziej wyrazistych przejawów aktywności użytkowników sieci. Wyrastają z kultury uczestnictwa, czerpiącej z dobrodziejstw WEB 2.0 i tak popularnych dziś mechanizmów wiki[1]. Stanowią o kolorycie swoistego folkloru sieciowego, są e-znakami[2] – jak określa je Magdalena Kamińska (...)

Symetria nie istnieje, chyba że ją stworzysz. Sztuka Joanny Pawlik

Kobieta w czarnym kostiumie na tle morza, przykuca, powoli wstaje, rozprostowuje ręce, łapie równowagę. To trudne, bo jedna z jej nóg kończy się mniej więcej w połowie uda. Zaciekawieni przechodnie patrzą na jej zmagania z niestabilną, miękką powierzchnią i własnym ciałem. To ciało, punkt centralny wideoperformansu Joanny Pawlik pod tytułem (...)

Posthumanizm – nowa definicja lęku?

Czy rzeczywiście posthumanizm przyczynił się do większego namysłu nad zwierzętami? Czy nie stał się przypadkiem wyrazem egoistycznego niepokoju związanego z gwałtownie umierającym środowiskiem naturalnym, co zagraża ludzkiemu istnieniu? Michel Houellebecq stwierdził, że „ludzkość powinna czuć się zaszczycona, jest bowiem pierwszym w całym znanym nam wszechświecie (...)

Polowanie na duchy

Wielu mówiło o zgodności albo sympatii łączącej między sobą rzeczy. Agrypa powiada, że chcąc zbudzić moc gwiazdy, trzeba zwrócić się ku rzeczom, które są do niej podobne, a tym samym przyjmują jej wpływ. I to wzajemne przyciąganie rzeczy nazywa sympatią. Jak smoła, siarka i olej (...)