Czytelnia



Piękno i śmierć. Refleksje o „Trzech cieniach” Cyrila Pedrosy 

Gdy do słonecznego sadu wkrada się cień, może on dać chwilę wytchnienia lub posmak niepokoju. Trzy cienie Cyrila Pedrosy rozpoczynają się scenami niczym z rajskiego ogrodu: wśród bujnych drzew latem i przy ciepłym kominku zimą żyje sobie szczęśliwa rodzina: mały Joachim z rodzicami Louisem i Lise. (...)

Stranger Things” a myślenie magiczne

Trudno jest uchwycić moment, w którym doszło do prawdziwej eskalacji zainteresowania praktykami magicznymi w świecie kultury zachodniej. Nie ulega jednak wątpliwości, że magia jako temat dzieł sztuki nigdy nie przestała być atrakcyjna. W kulturze Zachodu możemy wyodrębnić kilka obszarów, w których znajduje się miejsce dla szeroko pojętej magii, żaden jednak (...)

Akustyka dyktatury ekstrawertyzmu – czy introwertyczna osobowość to już wskazanie do terapii i leczenia w świecie hałasu? 

Imperatyw kategoryczny Kanta dziś – w świetle słów, konstrukcji składniowych, które zaraz wygeneruje mój umysł, które potem udokumentują i utrwalą moje dłonie, żeby w sposób niedoskonały wyrazić myśli, będące czymś więcej, niż pozwala im na to język, hermetyczny, a jednak stwarzający najbardziej uniwersalną możliwość transmisji danych na papier – dyskretnie (...)

O potrzebie smutku, czyli esej o melancholii i myśleniu w czasach szybkiej radości

Melancholia – niezależnie od tego, czy rozumiemy ją tak, jak niegdyś to bywało, jako jednostkę chorobową, czyli depresję, czy jako stan smutku i zadumy, we współczesnej kulturze Zachodu nie jest stanem i zjawiskiem pożądanym czy cenionym. Bartek Buczek, Czarny charakter X, 2015, olej, 50 x 50 cm „Normalni” ludzie, uczestniczący (...)

Odkrywanie niepełnosprawności – rozmowa z Lennardem J. Davisem

Lennard J. Davis – profesor nauk i sztuk wyzwolonych na Uniwersytecie Illinois w Chicago. Pracuje na Wydziale Języka Angielskiego, Wydziale Niepełnosprawności i Rozwoju Człowieka, a także na Wydziale Edukacji Medycznej. Jest autorem lub redaktorem ponad 20 książek; niektóre zostały nominowane do National Book Critics Circle Award i Nagrody Pulitzera. (...)

Miasto, czas, transformacja. Wywiad z Laurence Bonvin, szwajcarską fotografką i reżyserką filmów dokumentalnych.

Tomasz Gregorczyk: Swoje trzy dotychczasowe filmy nakręciłaś w Las Vegas, Kapsztadzie i Abidżanie. Dodajmy do tego projekty fotograficzne w Kairze, Stambule i kilku innych podobnych miastach. Bez wątpienia coś pociąga cię w takich odległych miejscach – choć trzeba zaznaczyć, że nie interesuje cię tania egzotyka. Czy to kombinacja fascynacji czysto estetycznej (...)

Ból i gniew – afektywne ekspresje Straucha w „Mrozie” Thomasa Bernharda

Że nic, żaden przedmiot nie jest niemy. Wszystko nieustannie wyraża swój ból. T. Bernhard, Mróz[1] Wydany w 1963 roku Mróz Thomasa Bernharda, jeden z wczesnych, acz już dojrzałych utworów austriackiego pisarza, koncentruje się na problemie uporczywego poszukiwania środków podmiotowej ekspresji bólu chronicznego (nieredukowalnej (...)

Zagadnienia generowania i ekspresji afektu w tradycyjnym śpiewie ludowym

Tradycyjny śpiew ludowy stanowi z jednej strony metodę autoekspresji, angażującą emocje i ciało, z drugiej zaś uruchamia symboliczne konteksty kultury, którą jest integralnie związany. Niniejszy szkic powstał na bazie obserwacji funkcjonowania wokalnego folkloru muzycznego tradycji środkowo- i wschodnioeuropejskich w praktyce wykonawców miejskich: kontynuatorów wiejskich tradycji, amatorów i muzykujących (...)

Naturalne afekty, naturalne emocje. O ekologii i uczuciach w „Okji” Joon-​ho Bonga i „Pokocie” Agnieszki Holland

Ekokrytyka, a także rozważania nad emocjami i afektami wywoływanymi przez obrazy filmowe są zagadnieniami, które powoli wchodzą do repertuaru zainteresowań rodzimego filmoznawstwa. W artykule przyjrzę się temu, w jaki sposób twórcy Pokotu i Okji, filmów z różnych obszarów kulturowych, wykorzystują obrazy środowiska naturalnego w celu wywołania odpowiednich afektów i emocji, a co za tym idzie (...)

Nie-​widzialność twarzy w fotografii Roberta Mapplethorpe’a. „White Gauze” jako opowieść o pewnej „zakrytości”

Mapplethorpe był czytelnikiem twarzy. Fotografowane przez niego postaci (niezależnie od tego, kim były: celebrytami, sportowcami, kochankami fotografa, przypadkowo spotkanymi ludźmi) miały twarze, które – choć zastygłe, unieruchomione i zatrzymane w kadrze – opowiadały historię. Strzał magnezji. Błysk flesza. Paraliżująca sekunda – jak przed odejściem. Na chwilę (...)

Niepełnosprawność w kontekście przestrzeni miast historycznych

„Przestrzeń była zawsze jednym z najbardziej demokratycznych środków przekazu”. Krzysztof Herbst[1] Perspektywy przestrzeni, ramy przestrzeni historycznej Niniejszy tekst ma na celu wskazanie aktów prawnych regulujących korelację przestrzeni miejskiej z potrzebami osób niepełnosprawnych. Co istotne w świetle przedstawianych badań, termin „przestrzeń” w przedstawionym ujęciu, (...)

Manifest życia. Rozmowa z niemieckim reżyserem Nicolasem Humbertem

Dźwięki są bardzo ważnym elementem twoich filmów. Nie mam tu na myśli tylko muzyki – co przykład w przypadku Step Across the Border, którego bohaterem jest angielski gitarzysta Fred Frith, jest dość oczywiste – ale też dźwięki otoczenia i ludzkich aktywności. Zastanawiam się, na ile sztuka robienia filmów (...)