Sztuka



ZERO – DYNAMO — COSMOS. Zakończenie wystawy Deep Impact. Stefan Gierowski i europejska awangarda lat 60.

Wystawa abstrakcyjnego malarstwa awangardowego to potencjalnie najbardziej niszowe przedsięwzięcie, mogące liczyć na niewielką liczbę zainteresowanych. Nie wiem, czy potwierdziło się to w przypadku ekspozycji Deep Impact zorganizowanej w Fundacji Gierowskiego w Warszawie, jednak kilka wyróżniających ją cech sprawia, że przynajmniej potencjalnie mogłaby ona przyciągnąć uwagę nieco szerszej grupy odbiorców. (...)

GRUPA KRAKOWSKA I „STYL RUDEROWY”. NA MARGINESIE WYSTAWY IDZIE MŁODOŚĆ

„Miasteczko, otoczone małemi wzgórzami, tonęło w bujnej zieleni sadów, jak przepiórcze gniazdo w trawach. Ze szmaragdowej zieloności wyglądały tu i owdzie strzeliste wieże kościołów i miłe oku czerwone dachówki zamożniejszych domków. Na najwyższych wzgórzach groźnie i malowniczo szarzały odwieczne kamienne ruiny. Wyglądało to wspaniale i ślicznie. Niestety, ledwieśmy (...)

Performatywność emocji

Rok 2010. Nowojorskie muzeum MoMA, pulsujące od stukotu butów i przyspieszonych oddechów publiczności tłumnie wędrującej pomiędzy piętrami. Trwa właśnie The Artist Is Present — retrospektywna wystawa najważniejszej performerki świata, Mariny Abramović, która postanowiła twarzą w twarz zmierzyć się z publicznością. Widzowie dosłownie zamierają z wrażenia i pełnego napięcia (...)

Milczeć, nasłuchiwać istnienia. O retrospektywie sztuki Kojiego Kamojiego w krakowskim Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha.

Koji Kamoji z Japonii, który od sześćdziesięciu lat mieszka w naszym kraju, uważa się za artystę polskiego. Uznany, wiekowy już dziś twórca, który swoją edukację odbył w tokijskiej, a następnie warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, po raz trzeci zdecydował się na rodzaj podsumowania dokonań, jakim jest retrospektywa. Długotrwałe przygotowania do wystawy, będącej (...)

Gabinet osobliwości Wesa Andersona

Pierwszy obraz, jaki przyciąga wzrok w półmroku, to Kolekcja dzieł sztuki i osobliwości — datowanena początek XVII wieku dzieło flamandzkiego malarza Fransa Franckena Młodszego. Kolekcja, którą przedstawia, jest nietypowa i bardzo eklektyczna. Na szarobłękitnej ścianie wiszą zarówno obrazy o tematyce biblijnej, jak i pejzaże, a także martwe (...)

Lokalność po Internecie. Sztuka i design jako laboratorium praktyk komunikacyjnych

Pochłonięcie Mówiąc o historii mediów i wskazując na formy komunikacji, które definiują epoki z punktu widzenia technologii komunikacyjnych, w przypadku przełomu wieku XX i XXI nie sposób uciec od pojęcia „globalna sieć”. Termin jawi się jako ścisły splot warunkujących go wewnętrznie członów: jakby niemal niemożliwe było mówienie o sieci (...)

Techniki medytacyjne w muzeum

W jaki sposób zmiana myślenia o przestrzeni muzealnej – od przestrzeni przeładowanej do przestrzeni jednego obiektu – sprawiła, że dzisiaj możemy mówić o medytacji w muzeum? Czy myślenie o odbiorcy jako o częściowym ślepcu wpłynęło na kształtowanie nurtu we współczesnym muzealnictwie zwanego mindful museum? …po co przyszedłem do tych wypastowanych samotni, które (...)

Sztuki wizualne oczami niewidomych

I’m a very visual person. I just can’t see [1]. Pete Eckert, ociemniały fotograf W nazwie i definicji sztuk wizualnych podkreśla się pierwszoplanową rolę czynnika wzrokowego. Tym samym określanie takim wspólnym mianem wytworów malarskich, rzeźbiarskich, fotograficznych, grafiki, performansu, happeningu, instalacji i innych nowych zjawisk, (...)

Czy w przyszłości będziemy rodzić zwierzęta?

(...)

Piękno i śmierć. Refleksje o „Trzech cieniach” Cyrila Pedrosy 

Gdy do słonecznego sadu wkrada się cień, może on dać chwilę wytchnienia lub posmak niepokoju. Trzy cienie Cyrila Pedrosy rozpoczynają się scenami niczym z rajskiego ogrodu: wśród bujnych drzew latem i przy ciepłym kominku zimą żyje sobie szczęśliwa rodzina: mały Joachim z rodzicami Louisem i Lise. (...)

Nie-​widzialność twarzy w fotografii Roberta Mapplethorpe’a. „White Gauze” jako opowieść o pewnej „zakrytości”

Mapplethorpe był czytelnikiem twarzy. Fotografowane przez niego postaci (niezależnie od tego, kim były: celebrytami, sportowcami, kochankami fotografa, przypadkowo spotkanymi ludźmi) miały twarze, które – choć zastygłe, unieruchomione i zatrzymane w kadrze – opowiadały historię. Strzał magnezji. Błysk flesza. Paraliżująca sekunda – jak przed odejściem. Na chwilę (...)

Niepełnosprawność w kontekście przestrzeni miast historycznych

„Przestrzeń była zawsze jednym z najbardziej demokratycznych środków przekazu”. Krzysztof Herbst[1] Perspektywy przestrzeni, ramy przestrzeni historycznej Niniejszy tekst ma na celu wskazanie aktów prawnych regulujących korelację przestrzeni miejskiej z potrzebami osób niepełnosprawnych. Co istotne w świetle przedstawianych badań, termin „przestrzeń” w przedstawionym ujęciu, (...)