Sztuka



Performance w świecie antymaterii – XVIII Interakcje w Piotrkowie Trybunalskim

Filip Springer w projekcie Miasto Archipelag, w którym opisuje życie w byłych miastach wojewódzkich, o Piotrkowie Trybunalskim napisał: „Tam nic nie ma. Większą beznadzieję widziałem chyba tylko na Sobięcinie w Wałbrzychu”[1]. Springer we wcześniej opublikowanym reportażu w „Polityce” wspomniał o tym, że w Piotrkowie kręci się filmy o II wojnie światowej. Faktycznie, tak zapuszczonych (...)

Sztuka współczesna – przestrzeń do spotkania międzypokoleniowego

Lubiłem, jak wnuczka siadała mi na kolanie i śmiała się, kiedy udawałem samochód. Teraz jest na uczelni artystycznej. Wygląda trochę dziwnie. Za dużo czarnego i ten makijaż. Ja tego nie rozumiem, ale jej się podoba. Jestem z niej dumny, że daje sobie radę. Teraz młodym nie jest łatwo. Tak czasem myślę, (...)

Potęga i stygmat czarnego słońca. Z Bartkiem Buczkiem rozmawia Agnieszka Kwiecień

Poszukuję współczesnych artystów melancholików. Zastanawiam się, czy tacy jeszcze istnieją, czy tworzą w zaciszu swoich spowitych oparami substancji i w mroku pracowni, targani stanami depresji, przygnębienia i apatii. Jakie pozy przyjmują, popadając w zadumę? Czy spierają głowę na dłoni i spoglądając w dal i w głąb, widzą niedostrzegalne? Melancholia Dürera nic nie robi. Narzędzia (...)

Rozmowy: Przemysław Branas, Norbert Delman, Adam Laska, Krzysztof Maniak, Justyna Orłowska i Piotr Sikora

(...)

Bakterie, Lego i zdrowaśki. O wystawie „Baccilus” Marty Antoniak w galerii F.A.I.T. rozmawiają Irenka Kalicka, Marta Antoniak i Tomek Baran

Irenka Kalicka: 19 lutego otwarto w galerii F.A.I.T. pod wieloma względami niezwykłą wystawę Marty Antoniak. Jej kuratorem jesteś ty – Tomek Baran – artysta. Skąd taki pomysł? Tomek Baran: To było tak: siedzieliśmy na balkonie, paliliśmy… Marta Antoniak: Ale nie możemy tego napisać w wywiadzie. IK: Może (...)

Warsztat – post scriptum

Na spotkaniu promocyjnym numeru „Fragile”, którego tematem przewodnim był Warsztat, w dyskusji o tytułowym problemie z całą mocą ukazał się sposób myślenia o warsztacie w kontekście sztuki, gdyż to o niej głównie rozmawialiśmy. Dał o sobie znać, typowy dla cywilizacji europejskiej, szczególnie objawiający się w warstwie intelektualnej, dualizm, dzielący świat przeciętnego Europejczyka (...)

Fuzja zmysłów i intelektu. O książce Mateusza Chaberskiego „Doświadczenie (syn)estetyczne. Performatywne aspekty przedstawień site-​specific”

(...)

Potęga i stygmat czarnego słońca. Rozmowy z Bartkiem Buczkiem, Justyną Mędralą, Moniką Chlebek i Łukaszem Stokłosą

Agnieszka Kwiecień: Czym jest dla Ciebie melancholia? Bartek Buczek: Zwróceniem się w głąb i przeciwko sobie. Artystycznie obok poczucia humoru główną inspiracją. Czy zgodzisz się, że melancholik posiada szczególną kondycję i umiejętności, które pozwalają mu na lepszą obserwację świata i dojrzenie tego, czego nie widzą inni? W tej perspektywie (...)

Krytyka ciała niemożliwego

Performance Zero miał premierę 9 i 10 października 2015 roku na 9. edycji festiwalu Internazionale Teatro di Immagine e Figura w Teatrze Verdi w Mediolanie, w Polsce pokazywany był miesiąc później, 14 listopada, w Ośrodku Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora Cricoteka w Krakowie. Spektakl stanowi część szerszego przedsięwzięcia artystycznego ‘Tadeusz (...)

Róża jest znakiem namiętnego dystansu do pewnej koncepcji obrazu. O performatywności malarstwa Agaty Nowosielskiej

Vis-​à-​vis wejścia do Gdańskiej Galerii Miejskiej, gdzie trwa właśnie wystawa Agaty Nowosielskiej W barok, znajduje się obraz Róża, który sprawił, że weszłam do galerii chyba po raz pierwszy w życiu czując się tak, jak prawdopodobnie muszą czuć się koneserzy sztuki, poruszając się pośród przedmiotów rzadkiego (...)

Nieoczywiste porządki geometrii, czyli o najnowszej wystawie Tamary Berdowskiej w Krakowie

„Te obrazy wyglądają tak, jakby nie były ręką ludzką stworzone” – powiedział o nich w rozmowie znajomy malarz. Ta twórczość frapuje, dystansuje i pociąga zarazem, rezonuje pytaniem: jak to możliwe, skąd pochodzi, do czego odnosi? Artystyczne dokonania Tamary Berdowskiej, prezentowane w ostatnich latach na kilku indywidualnych pokazach, w tym (...)

Retrospekcja, nowoczesność i propaganda: wokół wystawy „Zaraz po wojnie”

Pierwsza sala wystawy Zaraz po wojnie: Proletariatczycy Felicjana Szczęsnego Kowarskiego i Głowa robotnika Xawerego Dunikowskiego – monumentalne i tępe pomniki mariażu sztuki i władzy – giną przytłoczone wielogłosem haseł i sloganów, wyzierających z propagandowych plakatów. To pierwszy, sugestywny znak, że w ramach ekspozycji, zorganizowanej w warszawskiej Zachęcie, nie zabraknie (...)