Teatr



Teatr jest słaby?”

Dramaturgia i teatr dla młodzieży w Polsce mają się coraz lepiej. Teatry coraz częściej zastępują przedpołudniowe spektakle „lekturowe” takimi propozycjami jak Stopklatka Maliny Prześlugi, Piaskownica Michała Walczaka czy Ony… Marty Guśniowskiej. Słusznie, bo pokazują, że do teatru można chodzić zawsze. Kierowanie swojej oferty (...)

Bunt Głuchych Aniołów

Wojna w niebie jest bardzo kameralnym spektaklem. Czworo młodych ludzi, głos Krzysztofa Globisza, ciemna scenografia, szare stroje. Kontrastem dla tego minimalizmu są twarze i ruchy g/​Głuchych aktorów, których sceniczna ekspresja i umiejętność przekazywania komunikatów gestem tworzy bardzo prawdziwą i bardzo naturalnie przedstawioną opowieść o buncie. Spektakl (...)

Między wojnami

Prezentowany podczas IV Festiwalu Nowa Klasyka Europy w Łodzi najnowszy spektakl Petera Brooka i Marie-​Hélène Estienne jest dość szczególną próbą powrotu do słynnej Mahabharaty. Brook jasno daje do zrozumienia, że przypominając powstałą ponad trzy dekady temu inscenizację, pragnie nie tyle poddać ją rewizji, ile raczej (...)

Bosko

1. Bosko się robi, kiedy szyby zdobi grudniowy szron, Kraków błyszczy świątecznymi girlandami, a zadymione i zaparowane twarze marzną przed Bunkrem Sztuki. Emocje powoli opadają, kurz sceniczny również i choć zima wciąż trwa, czas na małe trzeźwe festiwalowe podsumowanie. Przez dziesięć intensywnych dni 9. Międzynarodowego Festiwalu (...)

Różnorodność i równość. O spektaklu Śmierć siedzi na gruszy i się nie ruszy z reżyserem Kubą Falkowskim rozmawia Katarzyna Maćkała

Katarzyna Maćkała: Współcześni krytycy nie widzą w Śmierci na gruszy Witolda Wandurskiego więcej niż recenzenci, którzy po prapremierze w Teatrze Słowackiego w Krakowie w roku 1925 uznali sztukę za polityczny skandal. W Teatrze Jaracza w Łodzi stworzyłeś wspólnie z Sebastianem Majewskim swoistą wariację na temat moralitetu Wandurskiego zatytułowaną Śmierć siedzi na gruszy i się (...)

Udając ofiarę, czyli nachuizm zadekretowany

Warszawski Och-​Teatr wystawia aktualnie sztukę Olega i Władimira Presniakow pt. Udając ofiarę. Prezes Fundacji Krystyny Jandy na Rzecz Kultury (jednocześnie reżyser wielu prezentowanych tam przedstawień), chcąc zapewnić płynność finansową placówki, a zarazem schlebić wyrafinowanym gustom krytyki, zręcznie dobiera repertuar, lawirując pomiędzy klasyką, (...)

Fuzja zmysłów i intelektu. O książce Mateusza Chaberskiego „Doświadczenie (syn)estetyczne. Performatywne aspekty przedstawień site-​specific”

(...)

Krytyka ciała niemożliwego

Performance Zero miał premierę 9 i 10 października 2015 roku na 9. edycji festiwalu Internazionale Teatro di Immagine e Figura w Teatrze Verdi w Mediolanie, w Polsce pokazywany był miesiąc później, 14 listopada, w Ośrodku Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora Cricoteka w Krakowie. Spektakl stanowi część szerszego przedsięwzięcia artystycznego ‘Tadeusz (...)

Możliwości i ograniczenia wolności

Literacki manifest pokolenia Beat – poemat Skowyt (1955÷56) autorstwa Allena Ginsberga – mimo upływu sześćdziesięciu lat od jego wydania, mimo dezaktualizacji części kwestii, wobec których Ginsberg i podobni jemu, młodzi intelektualiści amerykańscy, buntowali się w połowie ubiegłego wieku, ciągle oddziałuje na wyobraźnię współczesnych czytelników, ujmując (...)

Zimne barwy pamięci

Surowa przestrzeń. Wysokie ściany w ziemistym kolorze mokrego tynku zamykają obszar klasycznej sceny pudełkowej. Niezwykle oszczędna scenografia nosi pewne znamiona symetrii. W centrum dwie szafy zabezpieczone folią, a na prawo od nich stół, drzwi i ostemplowane kartonowe pudła z napisem „Oxford”. Po lewej stronie natomiast duże okno – (...)

Od wywiadu do spektaklu. Praca metodą verbatim na przykładzie działalności węgierskiej grupy teatralnej PanoDráma

Teatr dokumentalny, którego początki sięgają dwudziestolecia międzywojennego, znajduje współcześnie wielu kontynuatorów, którzy przy użyciu autentycznych materiałów dokonują analizy i komentują nurtujące społeczeństwo tematy i problemy. Jego istotą jest „dialektyczne napięcie, jakie rodzi się między fragmentarycznymi cytatami zaczerpniętymi wprost z rzeczywistości politycznej”[1]. Spektakle dokumentalne (...)

The soft parade”, czyli w przyszłość z naszymi umarłymi

Wielowątkowa opowieść o Amy Winehouse zrealizowana przez Piotra Siekluckiego w Teatrze Ludowym w Nowej Hucie oferuje widzom popkulturowe widowisko, zachwycające świetnym aktorstwem, ale też prowokuje do poważnych pytań o podłoże autodestrukcji. Spektakl Siekluckiego, oparty na sztuce Marii Spiss, jest przedstawieniem dwoistym, na poły popkulturowym widowiskiem muzycznym, pełnym wykonywanych na żywo (...)