Koncert Prawykonań Utworów Akordeonowych / 2 października 2015 r.

0
103

Koncert Prawykonań Utworów Akordeonowych odbędzie się 2 października 2015 r. o godz. 19:00 w sali koncertowej Państwowej Szkoły Muzycznej II st. im. Władysława Żeleńskiego (ul. Basztowa 9 w Krakowie). Wydarzenie ma na celu prezentację wysokiej jakości artystycznych kompozycji z udziałem akordeonu, jeszcze nie prezentowanych publicznie, stworzonych przez młodych krakowskich kompozytorów.

W II edycji koncertu zostaną wykonane utwory krakowskich kompozytorów, zdobywców nagród i wyróżnień na konkursach kompozytorskich: Bożeny Boba-Dyga, Juliana Gołosza, Szymona Strzelca oraz Macieja Zimki. W programie:  Szymon Stanisław Strzelec : Stadia Lazuru w czerni i bieli na akordeon, wiolonczelę i warstwę elektroakustyczną (2013-2014), Maciej Zimka: Schwarzer Weg na wiolonczelę i akordeon (2013), Sonata na akordeon (2015), Between Paths na akordeon (2015), Julian Gołosz: Dissoi logoi  na dwa akordeony i niemuzyka (2015), Bożena Boba-Dyga: Kształty na głos, wiolonczelę i dwa akordeony (2015). Wykonawcami koncertu będą: Wiesław Ochwat (akordeonista, zwycięzca wielu prestiżowych nagród na konkursach instrumentalnych, obecnie doktorant Akademii Muzycznej w Krakowie), Maciej Zimka (akordeonista i kompozytor, zdobywca wielu nagród na konkursach w kraju i zagranicy, stypendysta Stypendium Twórczego Miasta Krakowa), Bożena Boba – Dyga  (artystka polisensoryczna: śpiewaczka, poeta, konserwator dzieł sztuki i designer) oraz Aleksandra Lelek (wiolonczelistka, zdobywca wielu prestiżowych nagród na międzynarodowych konkursach wiolonczelowych, obecnie doktorantka w Akademii Muzycznej w Krakowie, stypendystka Stypendium Twórczego Miasta Krakowa).

 

PROGRAM:

1 . Szymon Stanisław Strzelec, Stadia Lazuru w czerni i bieli – na akordeon, wiolonczelę i warstwę elektroakustyczną (2013-2014).

Tytuł odnosi się do osobistych doznań synestezyjnych, których doświadczam obcując z ideą strukturalnego studium, które stanowi niniejszy utwór. Lazur jako barwa przejrzysta choć trudna do wytyczenia, położona gdzieś pomiędzy szmaragdem a błękitem jest tutaj reprezentowana przez „kryształ interwałowy” – siatkę zależności wyprowadzoną z proporcji 5:3. W quasi-fraktalny sposób ciąg 2, 4/3, 2/3, 2, 2/3, 4/3 i 2 organizuje ona rytm, wysokości dźwięków, harmonię oraz trwanie segmentów formalnych. Tytułowe czerń i biel wynikają z faktu, że uderzenia rytmiczne są dla mnie elementem bezkolorowym, przedstawiają lazurowy akord kodując go wzorami szatkowanych odcinków czasowych. Mamy zatem do czynienia ze swoistą poliskopią, ukazującą materiał z kilku perspektyw jednocześnie, z istotą, która jest i nie jest jednocześnie; przejrzystą, choć ukrytą; barwą hybrydową w procesie jej stawania się. Utwór powstał dla Aleksandry Lelek i Macieja Zimki.

 

2. Maciej Zimka, Schwarzer Weg – na wiolonczelę i akordeon (2013).

W zmarzłej dolinie Cienia śmierci,
gdzie gwiazd migocą sarkofagi,
buduję sobie dół – i nagi
z płomieniem schodzę w cienie śmierci. (Tadeusz Miciński)

Utwór jest subiektywnym muzycznym obrazem, który swoją tematyką obejmuje obszary ciemności. Droga ku cieniom, pełna lodowatego chłodu zawarta jest w posępnych, mrocznych, czarnych motywach. Akordeon i wiolonczela walczą między sobą i splatają się w śmiertelnym uścisku w różnych rejestrach. pochylając się nad dążeniem ku ostatecznemu celowi – kresowi.

 

Sonata – na akordeon (2015)

Czteroczęściowa forma sonaty w XXI wiecznej odsłonie. Synteza różnych technik, pomysłów, środków które podporządkowane są jednemu motywowi:

I  Allegro moderato. Largo. Allegro barbaro. Tempo I – oparta na quasi formie sonatowej
z wykorzystaniem różnego rodzaju kontrapunktów, barw a nawet zjawiska aleatoryczności.
II  Allegro ma non troppo  – miniaturowe, minutowe scherzo.
III Largo – dialog kilku myśli które znajdują rozwiązanie w najwyższym rejestrze akordeonu.
IV Presto barbaro – toccata w formie ronda. Nieokrzesana, wręcz brutalna rytmika buduje ostateczną kulminację.

 

Between Paths – na akordeon (2015)

Utwór skupia się na zjawisku delay, który w akordeonie można naturalnie wykorzystać poprzez użycie dwóch niejednakowych dynamicznie manuałów. Z początku istnieje tylko jedna motywika. Z czasem motywy delayowane zaczynają jednak stanowić odrębny twór – tworzą się dwie ścieżki, dwie drogi, dwa ślady. Tworzą opór w stosunku do pierwotnej materii. Konflikt struktur odkrywa to, co znajduje się między ścieżkami.

 

3. Julian Gołosz, Dissoi logoi  – na dwa akordeony i niemuzyka (2015)

Dissoi logoi – ćwiczenie retoryczne polegające na konstruowaniu dwóch argumentacji – broniącej i krytykującej dany problem. Dissoi logoi jest utworem przeznaczonym na dwóch akordenistów i nie-muzyka. Jego centralnym problemem jest konfrontacja odbiorcami z dwoma ideami kompozytorskimi. Pierwszą z nich jest wpływanie na percepcję wykonawcy, tak by ona sama stała się źródłem muzyki niezależnym od jego woli. W Dissoi logoi jest to osiągnięte za pomocą odebrania każdemu z akordeonistów możliwości słuchania własnej partii muzycznej poprzez dostarczenie do ich uszu sygnału akustycznego partii wyłącznie drugiego z nich. Druga idea eksploatuje możliwość wykonania części utworu bez kontrolowanego udziału wykonawcy w tworzeniu warstwy akustycznej. Ta rola przypada nie-muzykowi, który odwzorowując proste symbole graficzne na powierzchni guzików akordeonu wydobywa z niego dźwięk. Ostatecznie to słuchaczom pozostaje odpowiedź na pytanie: czy muzyka może starać się mówić o muzyce bez straty na swojej wartości?

 

4. Bożena Boba-Dyga, Kształty  na głos, wiolonczelę i dwa akordeony (2015)

Kształty – to kolejny eksperymentalny utwór Bożeny Boby-Dygi. Artystka eksploruje przestrzeń tzw grafiki muzycznej. Partytura graficzna pt. Kształty – (ang. Forms) jest konceptualnym przełożeniem form wizualnych na formy muzyczne, zwraca uwagę muzyków i słuchaczy na istnienie kształtów dźwięku. Utwór jest przewidziany go wykonania przez kilka instrumentów, które realizują różne kształty,  niektóre są skorelowane z naturą samego instrumentu, niekiedy kształty są pustą formą inne natomiast wypełnia kolor, który również należy zinterpretować muzycznie. Dźwięki emitowane przez instrumenty  miejscami nakładają się i wtedy obserwować możemy jak podobny kształt brzmi w wykonaniu różnych improwizatorów na różnych instrumentach, miejscami natomiast pojedyncze kształty pojawiają się solo lub nakładają na siebie różnorodne. Całość stanowi swoistą mozaikę.

 

PROJEKT JEST WSPÓŁFINANSOWANY ZE ŚRODKÓW GMINY MIEJSKIEJ KRAKÓW

 

Dodaj odpowiedź